凡的基.尔.提♡ View my profile

[SF.] DЯUG P△RTY 1/2

posted on 27 Jan 2012 17:28 by childen2shangri-la in short-fiction directory Fiction, Asian
 
Title: DЯUG P△RTY 1/2
Paring: Jonghyun x Minhyuk
Genre: Short fiction, A/U, Romantic, Drama, Fantasy
Rate: PG 13
Author: (C)2012Gyrti
 
NOTE: อุ่นกวา~ง อยากเขียนอุ่นกวาง อยากเขี~ยน(เพ้อ)
ว่าแต่ ทำไม HIT บล็อคเราถึงเป็นแบบนี้ล่ะ อะไรเนี่ย :( http://upic.me/i/74/wcats.png
 
 
 
 
 
 
นี่อาจจะเป็นความผิดพลาดครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตการเป็นตำรวจของเขาเลยก็ได้ จงฮยอนชะงัก หยุดปลายนิ้วไว้ ทั้งที่ลมหายใจกระชั้นและหอบถี่ เสียงกราดปืนสนั่นดังไม่หยุดอยู่เบื้องหลัง ทว่าหัวใจดวงน้อยกับเต้นตึกตักหนักหน่วงบีบคั้นเหลือเกิน เกินกว่าที่จะลวงหลอกตัวเองให้ทำเป็นไม่ใส่ใจได้...

ใครสักคน

ใครบางคนนอนขดเรือนร่างเล็กๆอยู่ที่เบื้องหน้าเขา ไกลออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เหมือนเด็กๆ แต่ที่นี่สกปรกโสมมจนเกินไป ตึกเก่าคร่ำครึ สูงตระหง่านใจกลางเมืองใหญ่ ใครจะรู้ว่าความน่าพิสมัยทั้งหมดนั้นกลับเคลือบแฝงไว้ด้วยเงาของสังคมมืด ผู้หญิงจำนวนมากถูกขายบริการที่นี่ จะเรียกว่าซ่องก็ไม่ผิดหรอก เพราะอย่างนั้น... เด็ก?

มีเด็กอยู่ที่นี่?

เป็นไปได้ที่ไหน...


“ฮึก...”

ใจของเขาสั่น เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น กองปราบทั้งกองมีงานต้องสะสางที่นี่ การบุกจับพวกค้าประเวณีเป็นไปอย่างรวดเร็วและรัดกุม ทว่าเพียงเพราะวินาทีสั้นๆ ที่เสียงอุทานหนึ่งตวัดดังขึ้นนั้นทำให้คลางแคลงใจไม่น้อย

เป็นเสียงเล็กๆของเด็กๆ

และถ้าเดาไม่ผิดล่ะก็ เสียงอุทานนั้นมีผลมาจากกระสุนปืนของเขา

ปลายเท้าทั้งคู่สั่นเทาอย่างกลัวผิด หากแต่ยังคงก้าวเดินมาดมั่นเพื่อนำไปสู่อีกบุคคล เบื้องหลังตู้โชว์ไม้หรูหราที่พังยับเยินหมดราคาด้วยร่องลอยของกระสุน ที่ตรงนั้น… ลูกแมวตัวน้อยๆ เปื้อนเปราะไปด้วยคราบโลหิต นอนหอบกระชั้น ลมหายใจแกว่ง ขาดห้วงอย่างน่าเป็นห่วงอยู่นั่นเอง

ลูกแมว… ลูกแมวที่ไหนกัน

คนต่างหากล่ะ เด็ก


“จงฮยอน!!!”

ไม่ทันที่จะได้ดึงสติกลับมาจากภาพตรงหน้า เสียงขานเรียกแสนคุ้นเคยทั้งตัวคนพูดก็ให้ตรงปรี่เข้ามาไวปานจรวด ชเว จงฮุนเป็น เพื่อนสนิทของเขา ใบหน้าหล่อเหลาชุ่มด้วยเม็ดเหงื่อ แต่กลับแย้มยิ้มร่า บ่งบอกให้รู้ว่าสถานการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่นั้นเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาใดๆ

จงฮุนบอก 

“ไปกันเหอะ คนอื่นเค้าหิ้วคอไอ้พวกตัวเบ้งๆลากขึ้นรถกันพันวัล แล้วมึงมาทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ หะ... เฮ้ย... เฮ้ย... เด็ก?”

เออ ใช่ เด็ก

คงจะไม่ต้องอธิบายอะไรอีก เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่อายุอานามดูไม่น่าจะเกินสัก 13-14 ปี นอนขดตัวเองเป็นวงกลมหัวจรดเข่า ที่ขาข้างหนึ่งปรากฏรอยแผลสดขนาดใหญ่ โลหิตสีเข้มปริมาณมากรินไหลออกมาเป็นทางยาว

จงฮุนเงียบไปสักพัก กระทั่งตั้งสติได้ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงแบบที่ไม่น่าไว้วางใจ

“มีเด็กเล็กๆมาอยู่ในเขตนี้ได้ไง?”

ก็ใช่น่ะสิ

เขาเองส่ายศีรษะ


โลกเปลี่ยนไปในทางที่แย่

หนึ่งเมืองถูกแบ่งออกเป็นหลายเขต และขีดเส้นกำกับไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า สถานที่แห่งนั้นเป็นสถานที่สำหรับบุคคลประเภทไหน จะเรียกว่า ‘ชนชั้น’ คงไม่ผิด พื้นที่ของคนรวย พื้นที่ของคนจน หรือยกตัวอย่างเช่นที่นี่ เขตมืดของพวกจิตต่ำ

ปกติแล้วจะไม่มีเด็กๆอยู่ในที่แบบนี้ กฎหมายและตำรวจไม่มีทางปล่อยให้เป็นแบบนั้นแน่ แต่นี่... คงมีความผิดพลาดอะไรสักอย่างเกิดขึ้น

“อย่าบอกนะว่าแผลนั่น... ฝีมือมึง”

ก็อยากจะให้มันไม่ได้เป็นแบบนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ก็บังเอิญดูเหมือนว่าจะใช่นะ จังๆเชียวล่ะ เขาถอนลมหายใจ ส่งกระบอกปืนสีดำด้านคู่ใจไปไว้ให้เพื่อนถือ

“หือ?”

“ต้องพาไปโรงพยาบาล”

“ห๊ะ?”

“ฉันทำให้เด็กนี่เจ็บ ก็ต้องรับผิดชอบ”

จงฮุนหัวเราะ รับกระบอกปืนมาโดยไว ก่อนที่อีกคนจะรีบตรงดิ่งเข้าไปตระกองกอดเอาร่างเล็กๆนั้นขึ้นมาอุ้มไว้ให้ อยู่ในอ้อมแขน ตัวเบาเป็นบ้า... 

ตอนนั้นแหละที่ได้เพ่งพิศอย่างจริงจังอยู่ที่ใบหน้าเรียวเล็กอาบเหงื่อ อย่างกับเด็กผู้หญิงงั้นแหละ ดวงตาสวยพริ้มหลับ จมูกเป็นสันเล็กๆดูน่ารัก กับริมฝีปากบางสีจัดที่เผลอตัวส่งเสียงครางฮืออกมาทุกครั้งที่รู้สึกเจ็บ

เหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ เป็นความบริสุทธิ์ที่หาได้ยากแล้ว ในช่วงเวลานี้

ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร กลับเป็นเพื่อนสนิทของเขาอีกตามเคยที่รีบชิงพูดขึ้นมาอย่างร้อนใจ

“เฮ้ย เดี๋ยวก่อน!!!” ชายหนุ่มว่า คิ้วขมวดชนกันเป็นปมอย่างเคร่งเครียด “มึงจะหอบเด็กนี่ออกไปโต้งๆแบบนี้ไม่ได้ เชรี้ย... รองหัวหน้ามาดูงานมึงก็รู้ ขืนเรื่องนี้เข้าหู ถึงขั้นยิงปืนพลาดโดนเด็กขาหักนี่มึงกับกูได้โดนเด้งแน่ๆ!”

จงฮยอนกัดริมฝีปาก

มันก็ใช่

เพราะก่อนหน้านี้ทั้งเขาและจงฮุนเพิ่งจะทำงานชิ้นสำคัญพังไม่เป็นท่าไปหมาดๆ ขืนถูกรู้เรื่องของคนในอ้อมกอดนี่เข้าอีกเป็นจบเห่ ชีวิตการเป็นตำรวจของอี จงฮยอนเห็นทีจะไม่รอด ไม่ถูกย้ายก็ได้พักงานเป็นการใหญ่กันล่ะ

“แล้วให้ทำไง? คนจะตายอยู่รอมร่อ”

จงฮุนจิ๊ปากเสียงดังอย่างหัวเสีย 

พอตั้งต้นจะช่วยคิดแผนการเพื่อทำอะไรสักอย่างกับสถานการณ์นี้ เสียงอื้ออึงของบรรดาสมาชิกกรองปราบก็ได้ทีระงมเรียกพวกเขากันให้เสียอีก ถลึงตามองคนที่ตีหน้าเครียดอยู่อย่างขัดใจ ก่อนตะโกนรับกลับไปเพื่อรักษาชีวิต

“ครับ ผมกับจงฮยอนกำลังจะไป!!!”

คนตัวเล็กร้องครางเพราะพิษบาดแผล ฟันซี่เล็กขบที่ริมฝีปากล่างอย่างอดทน ดวงตาทั้งคู่หลับสนิท ทว่าเรียวคิ้วกลับผูกกันด้วยรู้สึกทรมานและเจ็บปวด

“มึงพาเด็กนี่กลับไปก่อน ไปที่รถมึงเลย เดี๋ยวกูเคลียร์กับพวกในกองให้เอง”











มันอาจจะเป็นเพียงแค่ความรู้สึกแปลกประหลาด

ความรู้สึกแปลกประหลาด ก็ในเมื่อจู่ๆมีใครอีกคนหนึ่ง ใครที่ไหนก็ไม่รู้มานอนอยู่ร่วมห้อง... ถึงอีกฝ่ายจะไม่ได้สติใดๆเลยก็เถอะ

หลังจากที่พาคนตัวเล็กไปทำแผลที่คลินิกแห่งหนึ่งที่รู้จักแล้ว จงฮยอนก็จำจะต้องหอบเอาภาระขนาดใหญ่นี้กลับเข้ามาด้วย ทำไงได้เล่า ก็เป็นเพราะเขา เขานั่นแหละคนผิด ถ้าไม่วู่วามเหนี่ยวไกปืนออกไปทั้งๆแบบนั้น เด็กนี่ก็คงจะไม่มาโดนลูกหลงจนบาดเจ็บสาหัสแบบนี้

สุดท้าย เขาตัดสินใจที่จะพักเรื่องราวทุกอย่างไว้ภายในวินาทีต่อมา

เหนื่อยมากเกินไปในแต่ละวัน ควรจะพักผ่อนเสียก่อน ค่อยตื่นขึ้นมาคิดว่าจะเอายังไงต่อ


โค้ทเครื่องแบบตัวยาวถูกถอดวางพาดไว้ที่เก้าอี้ทำงานประจำ ห้องของเขาเป็นห้องเล็กๆราคาถูกๆ มีเตียงหนึ่งเตียงตั้งอยู่ติดกับหน้าต่าง ถัดมาเป็นโต๊ะทำงาน และมีโซฟาอยู่ฝั่งตรงข้าม

มีเพียงเท่านี้

ออกจะดูแห้งแล้งไปสักนิด ทว่าก็ไม่เคยคิดติดใจอะไร

แค่มีสถานที่เล็กๆให้ได้พักพิง

หลบหลีก หนีห่างจากสังคมวุ่นวายและอันตรายภายนอกเพียงแค่นั้น ก็น่าพอใจที่สุดแล้ว


จงฮยอนนอนลงที่โซฟาตรงกันข้ามกับโต๊ะทำงานไม่ห่างจากอีกคนมาก เผื่อมีเรื่องสุดวิสัยอะไรขึ้นมาจะได้รีบช่วยเหลือ เด็กนั่นก็ดูจะทุเลาลง รู้ได้จากลมหายใจที่กลับมาเข้าออกอยู่ในระดับปกติแล้ว ทำเอาคนที่เป็นต้นเหตุถึงกับเบาใจลงได้หน่อยนึงล่ะ

กว่าชั่วโมงที่นอนมองฟ้ามืดอันเต็มไปด้วยดวงดาวเล็กๆมากมายนอกหน้าต่างอยู่อย่างนั้น นอนไม่หลับ... ไม่เคยเป็นแบบนี้มากก่อนเลย

ถ้ามันเกิดขึ้น มาจากความรู้สึกแปลกประหลาดของครั้งแรกที่ต้องมีใครคนอื่นนอนร่วมห้องล่ะก็นะ

ให้ตายสิวะ...

ได้ไม่ต้องทำงานทำการกันพอดี


เขาตัดสินใจยันตัวลุก หวังจะได้โกโก้อุ่นๆสักถ้วยดื่มกระตุ้นให้คลายความตรึงเครียดและผล็อยหลับ วินาทีนั้นล่ะ ที่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ...

ลูกแมว?


ใช่... ลูกแมว


จงฮยอนหลับตาลงด้วยความไม่เชื่อในสายตา ครั้นพอลืมตื่นขึ้นมา ทว่าภาพตรงหน้ากลับยิ่งย้ำชัดขึ้นว่าเขาไม่ได้ตาฝาด แสงสว่างของพระจันทร์ดวงใหญ่สาดส่องสะท้อนให้เห็น

แมว...

ลูกแมว...


บนเตียงขนาดกะทัดรัดตัวเดิม แทนที่จะเป็นเด็กหนุ่มที่ซึ่งเจ้าของห้องเก็บมาได้จากเหตุการณ์สุดวิสัดใน การปฏิบัติหน้าที่ กลับไม่ใช่ ร่างกายของมนุษย์แต่กลับมีส่วนหูและหางเพิ่มขึ้นมาจนเหมือนลูกแมวขนาดเท่า ตัวคน

ทำไม?


ให้ตายสิวะ...

หาเรื่องยากใส่ตัวเข้าแล้วไง

!!!



“ตื้ด... ตื้ด... ตื้ด...”

เขากดต่อสายไปหาคนเป็นเพื่อน ไม่น่าจะใช่สิ่งที่ควรทำที่สุดสำหรับตอนนี้หรอก แต่จงฮยอนกำลังอึ้งกิมกี่และบอกตามตรงว่าสมองตอนนี้มันตีบตันไปแล้ว เขาเคยได้ยินมาก่อน เรื่องของมนุษย์ที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมเพื่อการค้าแบบนี้

เป็นเรื่องผิดกฎหมายที่ในสังคมมืดนิยมทำ และถูกทางการกวาดล้างอย่างจริงจังเมื่อ 30 ปีที่แล้ว

ปัจจุบันก็ไม่น่าจะ… มาโผล่อยู่ที่นี่

ไม่น่าจะมีแล้วนี่ บ้าเอ้ย แล้วเกิดหลุดรอดมาได้ยังไงวะ !!!


แทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือทิ้ง เมื่อไม่ว่าจะต่อสายไปหาเพื่อนสนิทอย่างจงฮุนมากเท่าไหร่ สิ่งที่ได้กลับเป็นเพียงแค่สัญญาณรอสายและตัดหายไปในที่สุด

ก็เข้าใจ ดึกดื่นป่านนี้ใครมันจะแหกตาตื่นขึ้นมารับ

แต่นี่มันเหตุด่วนเหตุร้ายแบบโคตรพ่อโคตรแม่!!!

มีสิ่งมีชีวิตผิดกฎหมายอยู่ภายในห้องของเขา แล้วจะให้เอายังไงต่อ!!!


ไม่รู้ทำไม อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกที่ว่าวินาทีต่อจากนี้จะต้องมีเรื่องยุ่งๆเข้ามา ใส่ตัวเขาอีกมากมายเป็นแน่ ตอนนั้นแหละที่อยากจะกระชากเอาคนตัวเล็กที่นอนหลับใหลอย่างเป็นสุขอยู่ขึ้น มาจัดการปัญหาเสียให้รู้เรื่อง

ไล่ออกไป... ต้องไล่ออกไปให้ไกล

ให้อยู่ที่นี่ไม่ได้ ไม่เด็ดขาด!!!


ตอนนั้นสายเรียกดังขึ้น จงฮยอนรีบกระชากเครื่องมือสื่อสาร กดรับอย่างร้อนใจ

“เป็นเหี้ยยย... ‘ไรมากป่ะ โทรฯมาตอนตี 3!!!”

จงฮุนบอก เสียงยังติดจะงัวเงียหงุดหงิดอยู่ไม่ใช่น้อย แต่คนเป็นเพื่อนกลับไม่ได้ใส่ใจมัน

“มึงมาหากูที่ห้อง เดี๋ยวนี้เลย!!!”

“ห๊ะ?”

“เดี๋ยวก็รู้!!! เรื่องสำคัญ!!!”

“เร๊อะ?”

“มึง!!!”

“เออๆๆ รออีก 10 นาที!!!”











ปัง!

เขากระชากประตูปิด ก่อนที่คำสถบสิบล้านประโยคจะพรุ่งพรวดออกมาจากปากคนเป็นเพื่อนภายในเวลา เพียงเสี้ยววินาที ทีนี้เชื่อหรือยังล่ะ ว่าเรื่องใหญ่โตมากแค่ไหน ไอ้ที่จำเป็นจะต้องโทรฯไปตอนตี 3 แบบนี้!!!

“โอ้ย... กูไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ลบ ลบความทรงจำ กูไปนะ... อย่าซักทอดมาถึงกูเด็ดขาด... จบป่ะ ลา”

“เหี้ยยย...!!!”

“นี่มันเรื่องใหญ่เกินที่กูจะช่วยมึงได้แล้ว!!! พวกครึ่งสัตว์... พวกมนุษย์ดัดแปลงพันธุกรรม โอ้ย... มีแต่ตายกับตาย ผิดกฎหมายระดับโลก มีผลต่อความมั่นคงของมนุษยชาติ มึงก็รู้... ถ้าเจอที่ไหน…”

“…”

“กำจัดทิ้งสถานเดียว”


จงฮยอนกลืนน้ำลายให้กับประโยคสุดท้ายที่เพิ่งจบลง ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แก่ใจแต่แรกแล้วเรื่องนี้ แต่กลับพยายามหลีกเลี่ยงมาโดยตลอดในระยะเวลาสั้นๆ กำจัด... ให้ตายเถอะ ฆ่าชีวิตคนๆนึงที่ไม่รู้เรื่องรู้ร