凡的基.尔.提♡ View my profile

[One-shot] きみはペット(You're my pet)

posted on 23 Nov 2011 12:26 by childen2shangri-la in one-shot
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

Title: きみはペット(You're my pet)
Paring: Jonghoon x Jungshin
Genre: One-shot fiction, Based in true, Romantic
Rate: PG
Story: ©2011Gyrti
Previous story: 1. [SF.] Baby boo, 2. [SF.] Shower shower shower *เป็นเรื่องต่อกัน  

NOTE: อ่านเล่น กันเน่า... รู้สึกเบื่อๆ ไม่อยากทำอะไร เหอ

.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.
 
 
.
ตื่นมาอีกทีพี่จงฮุนก็นอนอยู่ข้างๆ แล้วผมอยู่ในอ้อมกอดเขา 

จริงๆแล้ว... นี่เป็นเตียงของพี่ต่างหาก เพราะว่าต้องห่างกันไป 3 วันเต็มๆคราวนั้น ตอนที่พี่บินไปถ่ายละครไกลถึงญี่ปุ่น ในแต่ละวันและแต่ละวันก็ออกจะเดินผ่านไปในทำนองที่น่าหงุดหงิดเหลือเชื่อเลยจริงๆ

จนสุดท้ายของสุดท้าย

ท้ายที่สุดก็แอบมารอเขาถึงที่หอ เผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ นั่นแหละ รู้ตัวอีกที—


มีพี่จงฮุนนอนอยู่ข้างๆ แล้วผมอยู่ในอ้อมกอดเขา



1.

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เป็นเสียงของเขา ผมเงยหน้าขึ้นมองแล้วพี่ก็ยิ้มให้ ผมเลยยิ้มตอบ 
รีบหันหน้าเข้าสวมกอดเขาทันทีแบบไม่คิดชีวิต

คิดถึง

คิดถึงจะแย่อยู่แล้ว!

“อื้—อ”

เขาหัวเราะ จากที่กอดกันอยู่แล้วก็ยิ่งกระชับอ้อมแขนทั้งสองข้างหนักขึ้นกว่าเก่าอีก จูบที่ปอยผมแล้วก็ลูบหัวผมเล่น ในขณะที่ผมเงียบไม่ได้ว่าอะไร พยายามบิดบังไม่ให้เขารู้ได้หรอกว่าที่พี่ทำอยู่ตอนนี้น่ะ ชอบจะแย่แล้ว!

“คิดถึงมากเลย”

“อือ”


เป็นตอนบ่ายๆในวันอาทิตย์

วันหยุด

ผมเคยคิดว่าเวลาที่ตื่นขึ้นมาแล้วได้เจอพี่ เป็นเรื่องง่ายๆ ง่ายที่สุดในโลกที่ทำให้รู้สึกดีและมีความสุขที่สุด เพราะไม่ชอบคิดอะไรที่มากมายซับซ้อนแบบนั้นแหละ ประสบการณ์ใหม่ที่ทำให้เราจำเป็นจะต้องอยู่ห่างกันไกลคราวนั้น ถึงทำให้ได้ค้นพบบางอย่างที่มันมากขึ้น นอกเหนือจากเดิม

“อดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย”

ผมหน้างอ ส่งสายตาตวัดควับขึ้นมองค้อนเขาเข้าให้
ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วนะ ว่าเขาก็จะหัวเราะร่วนแล้วยกมือขึ้นลูบหัวของตัวเองเล่นแบบนี้ทุกครั้งไป
แต่เป็นแบบนี้ไม่เคยเบื่อเลย

ผมคงจะคิดถึง คิดถึง คิดถึง

คิดถึงพี่จงฮุนมากจริงๆแหละ!

“ก็ง่วงน่ะสิ” ไม่พูดป่าว เป่าลมเข้าเต็มสองแก้มประมาณว่างอนแล้ว

อาการแบบนี้เกิดขึ้นได้กับอี จองชินเสมอๆ โดยไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลของอาการงอนมารองรับ พี่จงฮุนชินแล้วล่ะ ก็…

“เพราะพี่แหละ…”

เขายิ่งหัวเราะมากกว่าเก่า ไม่ได้รู้สึกหนักใจอะไรกับท่าทีอย่างนี้เลย ผมเลยไม่ได้ว่าอะไรอีก ซุกใบหน้าไปที่แผ่นอกของพี่แทนเพราะอยากนอนพักต่ออีกสักงีบสองงีบ

แต่ก็ไม่วาย 

อยากจะพูด

“ตอนพี่ไม่อยู่ผมนอนไม่หลับ...”

ก็รู้ไว้เหอะ

“นอนไม่หลับมา 3 วันแล้ว ต่อไปจำไว้เลย... ชาตินี้จะไม่ยอมไกลกันอีกแล้ว!”


ในสายตาเขาและคนอื่นๆ มันคงจะฟังดูตลกมากเลย เป็นความคิดของเด็กๆ ทั้งๆที่ตัวเองหรือก็ออกจะยืนยันหัวชนฝาว่าโตแล้ว โตเป็นผู้ใหญ่?

แต่เรื่องจริง –นั่นแหละที่ค้นพบ
ผมน่ะเป็นเด็กบ้าๆ... 

หรือไม่ก็คงจะเป็นเพราะว่าเขาน่ะสำคัญเกินไปแล้ว ขนาดนั้นแล้วจริงๆ

ถ้าไม่มีพี่จงฮุน ผม... ก็คงอยู่ไม่ได้


“ไม่มีจองชินให้กอด พี่ก็นอนไม่หลับเหมือนกัน”


รัก 

รักที่สุดเล้ยยย!



2.

“ไรอะ?”

กำลังเช็ดผมที่เพิ่งสระใหม่ๆ ตื่นขึ้นมา— แล้วก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ไม่ได้ตั้งใจจะมานอนยาวขนาดที่ตื่นขึ้นมาก็มืดค่ำแล้วแบบนี้ ก็เลยไม่ได้พกอะไรมาด้วยสักอย่าง ต้องใช้ของๆพี่จงฮุนเหมือนเคย

ให้ตายซี่ ไม่ได้จงใจเลยนะเนี่ย~

“เปียกหมดแล้วตัวแสบ เดินดีๆสิ”

น้ำจากการสระผมหยดเป็นทางยาวตามจังหวะการเดิน สะเปะสะปะ เลอะเทอะเต็มพื้นห้องไปหมด ผมได้แต่ทำหน้ายู่แล้วเดินไปหาพี่ ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะจับผ้าขนหนูบนหัวยื่นออกไปให้

“อะ งั้นเช็ดให้หน่อย”

เขาส่ายหน้าแต่ก็หัวเราะ ดึงแขนผมให้ลงไปนั่งซ้อนกันอยู่บนตักเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกที จากนั้นก็ช่วยเช็ดผมให้สะอาด

“แล้วตกลงนี่อะไรอะ?”

ที่ตรงข้างหน้านั่น

จริงๆก็เห็นแล้วล่ะ ว่าเป็นโหลแก้วรูปทรงกลมขนาดใหญ่พอดู
เป็นโหลเลี้ยงปลาแต่ไม่มีปลาอยู่ แถมที่น่าสงสัยก็คือไอ้นี่มาตั้งอยู่ในห้องนอนด้วย แต่เขาบอกว่า

“ซื้อปลามาใหม่”


ถ้าใครเป็นพรีมาดอนน่า 

ถ้าใครเป็นพรีมาดอนน่านะครับก็คงจะรู้ๆกันดีอยู่แล้วล่ะว่า พี่ๆแล้วก็คนในวง(ไม่หรอก คือจริงๆพี่จงฮุนนี่แหละตัวดี)เป็นประเภทที่อยากจะทำให้หอพักตัวเองน่ะกลายเป็นสวนสัตว์มากกก

สัตว์เลี้ยงก็อย่างเช่นว่า แมวเหมียวของชเว มินฮวาน ที่ตอนนี้หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย…
ตู้ปลาประหลาด ปลาที่ซง ซึงฮยอนพยายามยืนยันหัวชนฝาว่ามันสามารถวิวัฒนาการกลายเป็นกบได้
และเต่าอีก 2 ตัวของพี่จงฮุน กับกิ้งก่าสุดที่รัก(เผลอๆอาจจะรักมันมากกว่าผม) 
เลี้ยงอย่างดีในตู้ปรับอุณหภูมิได้ด้วย โอโห

ผมเลยไม่ได้นึกแปลกใจ ที่วันนี้จะได้เห็นสมาชิกใหม่ของสวนสัตว์!


พอเช็ดผมเสร็จ เลยเดินดุ่มๆไปเปิดคอมพี่เล่น พี่เขาก็เดินไปเดินมาทำนู่นทำนี่อยู่สักพัก จนกระทั่ง


“จองชิน”

ผมถามว่า “เรียกไมอะ?”

เพราะตอนนั้นกำลังจะเริ่มเกมส์สโนบอร์ด เลยหันหน้าไปคุยด้วยไม่ได้ ส่งไปแค่เสียง แต่เขาไม่ตอบ

สักพัก เสียงของพี่ก็—


“น่ารัก”

!


หะ 

ห๊า

?

อี จองชินกัดริมฝีปาก หลับตาลงแล้วอมยิ้ม สติหลุดลอยไปไหนต่อไหน จนพลาดท่าล้มขลุกขลักท่ามกลางหิมะ เสียแต้มเอาซะได้(ในเกมที่ว่า)

มันก็ตลกดีที่รู้สึกเขิน ก็ปกติเขาจะไม่พูดแบบนี้นี่
และเพราะรู้สึกตัวแล้วว่าจะต้องหน้าแดงแน่ๆนั่นแหละ เลยไม่กล้าหันไปมองหน้าเขาเลย

พี่จงฮุนยังคงถามต่อ

“หิวหรือยัง”

ทำให้ยิ่งยิ้มหนัก กัดริมฝีปาก ตอบกลับเสียงเบา

“ก็... นิดหน่อยอะ”

“งั้นเดี๋ยวให้กิน”

“ง่า...”

“โตเร็วๆล่ะ”

“อื้อ เอ่อ… ห๊ะ?”

“อย่าดื้อเหมือนเจ้าของชื่อนะ –จองชิน”

!!!
!!!?


???!



ใช่ครับ

ก็ตอนนั้นแหละ ตอนที่ผมคิดว่านี่มันแปลกๆขึ้นมา สุดท้ายถึงได้หันกลับไปดู ปรากฏว่า

พี่จงฮุนกำลังคุยกับปลาในโหลอยู่!


เฮ้ยยย!!!


นี่ต้องเสียใจเรื่องไหนก่อนดี?

เรื่องที่หลงคิดไปเองคนเดียวอยู่นานว่าเขาพูดด้วย

หรือต้องเป็นเรื่องที่ว่าแฟนตัวเองคุยกับปลารู้เรื่องล่ะ?! 


จะบ้า!!!



3.

“ทำไมมันต้องชื่อเหมือนผมด้วย!”

เกลียดขี้หน้ามันโคตร

ไอ้ปลาทองจองชินเนี่ย!


นี่ไม่ได้โกหกนะครับ เวลาที่พี่จงฮุนมองอยู่ มันก็ดูจะทำตัวน่ารักดี
แต่พอผมก้มหน้าลงไปชิดขอบอ่างเมื่อไหร่เท่านั้นแหละ!

แหยะ!

สิ่งมีชีวิตน่าขยะแขยง!
ตัวอ้วน หัววุ้น ตาโปน แก้มพองอมน้ำขนาดนี้

พี่คิดยังไงถึงซื้อมันมาเนี่ย!


“หน้าเหมือนจองชินออก”


เฮ้ย!

ก็เพิ่งจะบอกว่ามันหน้าตาน่าเกลียดไปตะกี้เนี๊ย!!!! หมายความว่าไงเนี่ย!!!!


ผมถลึงตามองกลับไปแต่เขายิ่งหัวเราะ เลยเปลี่ยนไปเป็นหน้างอหงิกภายในเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น
ไอ้หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวในโหลเนี่ยอะนะ หน้าเหมือนผมอะ

โมโหแล้วนะเว่ย!!!


“ไม่เหมือน!!! ไม่เห็นจะเหมือนตรงไหนเลย!!!”

เถียงหัวชนฝา พี่จงฮุนแก้ว่า “ก็ดูสิ ตาโต แก้มป่อง โดยเฉพาะตอนจองชินโกรธ อืม เหมือนกันสุดๆ”

ปากที่เผยออ้าอยู่แล้วค้างเหวอ

จริงอะ!!!

“ไม่เอา ไม่ยอมรับ!!! เปลี่ยนชื่อเดี๋ยวนี้เลยนะ” กอดอก มองค้อน จะโกรธจริงๆแล้วด้วยนะ ฮึ่ม…

“ไม่เอาน่า”

“ไม่เอา เปลี่ยนๆๆๆๆๆๆๆๆ อย่างนี้เวลาพี่เรียกก็สับสนสิ” แบบเมื่อกี้นี่อะ!

“งั้นจะเรียกจองชินว่าปลาทองแทนแล้วกัน”

“ห๊ะ!”

“น่ารักดีแฮะ”


เฮ้ย…

ทำไม


ก็แล้วทำไมจะต้องยอม เพียงเพราะพี่จงฮุนพูดว่ามัน’น่ารักดี’ด้วยเนี่ย!!!

อี จองชินเด็กบ้า!!!


กลายเป็นปลาทองไปแล้ว


แง๊!!!



4.

“ปลาทอง หยิบแผ่นนั้นมาให้หน่อยดิ”

ชิททท ฝันไปเหอะ

“เห้ย ได้ยินป่าวเนี่ย!”

ผมเงยหน้าขึ้นมาจากการ์ตูนวัน พีชเล่ม 39 
แล้วใช้เท้าเขี่ยแผ่นเกมตรงหน้าไปให้ซึงฮยอนด้วยความหงุดหงิด

เอาหล่ะอี จองชิน จงอดทนไว้!!!




“น้องปลาทอง”
“…”
“จงฮุนไปไหนอะ?”
“…”

“ปลาทอง!”

“อยู่ในห้องงงงงงง!!!”

อดทน… อดทนไว้จองชิน!!!




“เฮ้ย ปลาทอง เห็นซีดีที่วางอยู่บนชั้นเมื่อเช้านี้ป่าว?!”
“…”

“เฮ้ย ได้ยินมั๊ยเนี่ย?!”

“ผมไม่รู้!!!”

อด… ทน…


“ปลาทองกินข้าว!!!”

“ปลาทอง…”

“ปลาทอ…”

“ปลาท…”



“เฮ้ยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!”



โมโห โมโหมาก— โมโหยิ่งกว่าพี่จงฮุนมีกิ๊กอีก(โกหกชัดๆ)
วันพีชเล่ม 39 ที่ยืมมาจากหอเอฟที อ่านมานานหลายวันแล้วนะ ก็ยังไม่จบสักที
เพราะไอ้สรรพนามกวนประสาทที่ทำให้หงุดหงิดงุ่นง่านจนอ่านยังไงก็ไม่รู้เรื่องอยู่แบบเนี๊ย!!!

ทำไมจะต้องเรียกแบบนั้นด้วย!!!

ไม่ชอบ!!!


“ผมชื่ออี จองชิน!!!”

หน้าบูดไม่พอ ขณะที่ลุกขึ้นไปเก็บหนังสือการ์ตูนที่เขวี้ยงทิ้งไปเมื่อครู่แล้วยังไม่วายเอาเท้ากระแทกลังป่าวข้างโซฟาเป็นอาการแสดงความงี่เง่าเฉพาะตัวอีกด้วย

ทั้งพี่ยงฮวา พี่จงฮยอน และมินฮยอกเงียบ ได้แต่มองหน้ากันไปมา

ก่อนที่จะ…


“ก้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!”


ไอ้พี่ทุเรศ!!! T_T

เสียงหัวเราะครืนดังขึ้น เฮฮาบ้าบอคอแตกแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน
ผมยิ่งสติแตก แต่เหมือนไม่มีผลกระทบต่อโสตประสาทคนพวกนี้เลย นิสัยไม่ดี!!!
นิสัยไม่ดี จะฟ้องพี่จงฮุนนะคอยดู!!!

ไอ้พวกบ้า

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยไม่งั้นโกรธจริงด้วย”

ดูเหมือนว่าทุกคน จะไม่มีทีท่าเลิกล้มไปได้ง่ายๆ พี่ยงฮวาเอามือกุมท้องไว้ข้างหนึ่ง หอบหายใจอย่างเหนื่อยๆ อีกสองคนก็ไม่ไหวพอกัน

“ผมไม่ได้ความจำสั้นนะ ผมไม่ใช่ปลาทอง!!!”
“ตลกอะ ไม่เกี่ยวว่ะมันคนละประเด็นกัน ทำไม เรียกไม่ได้เหรอ? แหม ทีจงฮุน…”

“ผมไม่อยากให้ใครเรียกแบบนี้ทั้งนั้นแหละ!!!” เชิดหน้าใส่ งอล

“อ่าว ก็ทำตัวเองอะ ยิ่งโกรธ ยิ่งเหมือน ยิ่งโดนล้อนะช่วยไม่ได้~”

“ห๊ะ!!! จะฟ้องพี่จงฮุ…น”

แม่ง… ฟ้องได้ที่ไหน นั่นตัวตั้งตัวตีเลยเหอะ
คิดแล้วก็อยากจะกลับไปเผาชั้นการ์ตูนที่หอเอฟทีไม่ให้เหลือซากเป็นการระบายอารมณ์(โหดนะ)

โกรธมากเลยอะ โกรธสุดๆเลยอะ

“เอาเลย ฟ้องเล้~ย ตามสบา~ย ~”

สุดท้ายแล้ววันพีชเล่มนั้นก็วิ่งตามหลังพี่ยงฮวาเข้าไปในห้องครัวซะอีกรอบ


เราโตแล้ว ต้องแก้ปัญหาของตัวเองให้ได้

ฟ้องใคร อะไร๊ ไม่มี!!!

ให้มันรู้ซะบ้างนะว่าอี จองชินอะ โตแล้ว หล่อ นิสัยดี และฉลาดมาก(ใครบอกน้อง?)

เดี๋ยวจัดการขั้นเด็ดขาดเลยคอยดูสิ!!!



5.

“แล้วไหงพาลโกรธพี่ไปด้วยเนี่ย?”

จัดการขั้นเด็ดขาด?

ผมเงียบ ได้แต่เหลือบปลายหางตาไปจับจ้องมองคนที่เรียกว่าพี่เล็กน้อย ก่อนจะกลับมาทำเป็นสนใจการ์ตูนในมือต่อ อย่างรวดเร็ว เชอะ…

“อ่าว เงียบ ว่าจะชวนออกไปเที่ย…”

“ไปด้วย!!!” ทันควัน

พี่จงฮุนเลยหัวเราะลั่น ส่ายศีรษะไปมาอย่างหน่ายๆทั้งรอยยิ้มใจดีแบบนั้น
โหดร้ายยยยยยยยยยยยย ผมกัดปาก แต่กลับหลุดประโยคคำถามที่อยู่ภายในใจออกมาจนได้

“ไปไหนอะ”

ก็นานๆทีจะได้ออกไปไหนด้วยกันทีอะ วันๆเอาแต่ทำงาน
งานของใครของมันแบบนั้น โทรศัพท์ยังคุยกันแค่วันละไม่กี่ชั่วโมงเลย

อี จองชินจะเฉาตายอยู่แล้วรู้มั๊ย?

อยากไปเที่ยววว


“ก็อาหารจองชินหมด เลยจะชวนออกไปซื้อหน่อย”

ห๊ะ?!!!

ผมอ้าปากเหวอ ทำหน้าเหมือนกับว่าไม่เชื่อในสิ่งที่พี่พูด
แต่เขาก็เอาแต่ยิ้มอยู่แบบนั้น ย้ำกันให้ชัดๆไปเลยว่า 
ที่ผมได้ออกไปเที่ยวกับพี่ข้างนอกอะ เป็นหนี้บุญคุณมัน

เฮ้ย… ไอ้… 

ทำไมต้องมาชื่อเหมือนฉันด้วยห๊ะ!

ไอ้(ปลาทอง)จองชิน!!!


“งั้นไปคนเดียวเลย!!!”

24 ชั่วโมงน่ะ เป็นสถานการณ์ประเภทนี้ไปซะ 23 ชั่วโมงแล้ว บ้าบอที่สุดเลยเห็นไหม?
ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะโมโหสักหน่อย แต่พี่จงฮุนอะ ผมผิดหรือไง ก็พี่นั่นแหละ
ชอบทำแบบนี้แล้วหัวเราะกลบเกลื่อนเรื่อยเลย ไม่ยุ่งด้วยแล้ว

ไม่สนใจผมแล้วก็เชิญไปเลี้ยงปลาซะไป งอน!

“ล้อเล่นนน~”

ช้าไปแล้วรู้ตัวไว้ด้วย ผมหันหน้าไปอีกทาง ฟึดฟัดฮึดฮัด แสดงออกน่าดู เรียกร้องความสนใจ

“โอ๋ ไม่เอาสิ ไหนว่าโตเป็นผู้ใหญ่?”
“ก็โตแล้วเนี่ย!!!”

ยังจะหัวเราะอีก

“โตแล้วคงไม่อิจฉาปลาทอง”
“ผมไม่ได้อิจฉามันนะ!!!”
“จริงอะ”
“อย่าแกล้งดิ๊ พี่จงฮุน…อะ”

ดันมือของอีกคนออก ทำไมไม่รู้ สู้เขาไม่ค่อยได้ ฮือ…

“ฮ่าๆๆ… ไม่แกล้งแล้ว ไปเถอะ ปะ”
“งั้นห้ามเรียกผมว่าอยากนั้นอีกด้วยนะ”
เขายิ้ม “ก็น่ารักดีออก”
“ไม่เอาอะ ผมโตแล้ว ไม่อยากมีชื่อเล่นอะ อายเค้า”

เข้าไปเกาะแขนเขย่า ทีนี้พี่ยิ่งหัวเราะร่วนเลย ตอบทั้งรอยยิ้ม

“ก็แบบนี้แหละ เรียกเด็กไม่ยอมโต”


เออ!!!

อยากจะเถียงกลับไปแต่แพ้ตลอด โดนสวนกลับทำแต้มนำทุกที ชิ โมโหนะแต่ช่างเหอะ
โดนล่อลวงตลอดเลย ทำไมหายงอนง่ายจังยังไม่เข้าใจตัวเองนะ
แต่อยากไปเที่ยวกับพี่อะ…

เรื่องไอ้ปลาทองจองชินนั่นเอาไว้ก่อนก็ได้


แหะ…

ไปซื้อของกับพี่จงฮุนดีกว่า~



6.

ในวันต่อมา เขาดูเหมือนจะตกใจนิดหน่อยตอนที่เปิดประตูห้องเข้ามา และมองเห็นผมแต่งตัวเต็มยศนั่งรอเงียบๆอยู่บนเตียง

วูบเดียวเท่านั้นแหละ รอยยิ้มจริงใจอย่างที่คุ้นเคยดีก็ปรากฏขึ้น ผมยิ้มตอบ วิ่งเข้าไปหาเขา

“วันนี้นอนด้วยนะ นะ”

พี่จงฮุนเลิกคิ้ว มองไปที่ตารางงานของผมซึ่งแปะอยู่ข้างๆกันกับของพี่ที่หัวเตียงแล้วว่า

“แต่พรุ่งนี้มีทำงานเช้าไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวไปไม่ทันนะ”

ผมหน้ายู่ พยายามเลิกแสดงไอ้อาการอ้าปากพองลมเหมือนเก่าแล้ว เดี๋ยวจะโดนล้อ!

“ไปทัน ตอนเช้าพี่จงฮุนไปส่งไง นะ นะ”

ถ้าอ้อนขนาดนี้แล้วไม่ยอม นี่มันก็พี่จงฮุนตัวปลอมแล้ว!!!

เขาหัวเราะ ลูบหัว สักพักก็พยักหน้าหงึกหงัก ส่วนผมได้แต่คิกคักว่าแล้วก็เดินดุ่มๆเข้าไปเปิดคอมพ์ของพี่เล่น~



7.

ตอนที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมก็หน้าขึ้นสีแดงไปถึงใบหู
กัดริมฝีปาก จ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น จนอีกฝ่ายรู้สึกเอะใจถึงได้เดินเข้ามาใกล้ๆแล้วเอ่ยถาม?

“ทำอะไรเนี่ย?”

ผมตอบว่า

“นี่ไรอะ?”

ก่อนจะชี้มือไปที่ภาพหวือหวาภายในหน้าจอโน๊ตบุ๊ค มีคนกำลังทำเรื่องแบบนั้น… แล้ว
แล้วทำไมมันถึงได้มาอยู่ในคอมพ์พี่จงฮุนอะ!!! ใครอะ!!!

“เฮ้ย!!!”

ทันทีทันควันพี่ก็คว้าหมับ จัดการดับหน้าจอลงเสียภายในเสี้ยววินาที
ผมเงียบ ยังคงจ้องมองเขาอย่างหาคำตอบ พี่ยกมือขึ้นกุมขมับแล้วว่าเสียงตะกุกตะกัก

“คือ… นี่ของฮงกิมัน”

ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงป่าว แต่ว่า… ดูไปแล้วอะ ฮือ
แล้ววีดีโอแบบนี้ของพี่ฮงกิจะมาอยู่ในคอมพ์พี่จงฮุนได้ไงอะ

โกหก

และเพราะผมเงียบเลยกลายเป็นเขาเสียเองนั้นแหละ ที่ดันหันมาเห็นท่าทางประหลาดๆแบบนั้นเข้าจนถึงกับต้องหลุดเสียงหัวเราะ เขาดันผมให้เขยิบเข้าไปที่ด้านในเตียงอีกนิด ก่อนก้มลงมานั่งอยู่ที่ข้างๆกัน

แต่ตอนนี้ไม่กล้ามองหน้าเขา


“พี่จงฮุนลามก…”

พูดแบบนี้แต่ไม่รู้ว่าทำไมพี่ถึงได้หัวเราะอย่างจะเป็นจะตาย ดึงผมเข้าไปใกล้แล้วยีผมเล่นเสียยุ่ง ยังไม่เลิกหน้าแดงด้วยซ้ำตอนนั้นอะ อะไรเนี่ย… ไม่ได้ชมนะเมื้อกี้อะ เข้าใจอะไรผิดแล้ว!!!

“ทำไมหืม… เขิน?”

ค้อนควับทันที อะไร อะไร เขิน? ห๊า? ใคร๊? อี จองชินป่าว ไม่ได้เขิน ไม่ได้เขินนะ
ฮือ… อย่าเข้ามาใกล้สิ หน้าแดง

แล้วยังจะหัวเราะไม่เลิก ทำไมนิสัยไม่ดีงี้เนี่ยยย


“ทีอย่างนี้ล่ะมาเขิน แล้วที่ผ่านๆมาทำไมเก่งนักฮึ”

พองลมเต็มสองแก้ม ตอนนี้อารมณ์เหมือนถูกดูถูกเสียอย่างนั้น 
ทำเอาเผลอไปสบตาเข้ากับเขาอย่างจัง โอ้ย…

“ก็… มันไม่เหมือนกันอะ” 

“ทีหลังก็อย่ากดสุ่มสี่สุ่มห้าสิ เรื่องแบบนี้เด็กดูได้ที่ไหน?”

“ก็โตแล้ว…” 

พี่หัวเราะ



เงียบกันไปสักพัก ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นเลยเหมือนกัน
ผมเอนหลังพิงไปที่หน้าอกของพี่ แล้วเราก็กอดกันไว้หลวมๆ

“ถ้าโตเป็นผู้ใหญ่… จะดูได้เหรอ”

เขาหัวเราะอีก โยกศีรษะผมไปมาทำนองว่าเอ็นดู แล้วว่า

“คงงั้นมั้ง”

หัวใจของพี่น่ะ เต้นแรงตึกตัก… ไม่แพ้กันกับผมเลย

“ผู้ใหญ่ลามกเหรอ…”

ถึงเขาจะหัวเราะ แต่ก็ยังรู้สึกได้ชัดเจนเชียวล่ะ ผมแทบจะได้ยินมันแล้วด้วย… เสียงหัวใจ

“ใช่ที่ไหนเล่า”

ของเรา



แล้วก็เงียบ


เงียบกันไปอีกสักพัก เรากอดกันแน่นขึ้น 
สายตาของผมมองดูจองชินที่อยู่ในโหล… คิดอะไรเรื่อยเปื่อย

“ผมไม่มั่นใจ”
“?”
“ผม… รู้แล้วว่าพี่รัก แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ไม่มั่นใจว่ามันจะอีกนานแค่ไหน”
“ไม่เอาน่า จองชินฟังพ—”
“พี่จงฮุนฟังผมก่อนสิ!”
“…”

“ผมก็แค่อิจฉา… อาจจะอิจฉาจริงๆก็ได้ ทุกคนแหละ ที่อยู่ใกล้พี่มากกว่าผม และผมก็กลัวว่าพี่จะรักคนอื่น ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอครับ ในเมื่อ… ผมก็เป็นแค่เด็กคนนึงและ… และ ไม่มีข้อผูกมัดอะไรเลย

“…”
“ผมไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของพี่นะ”

แล้วเราก็จูบกันเลยต่อจากนั้น จูบแบบที่นานๆทีจะถูกจูบ แบบที่ลึกซึ้งเหมือนมีความหมายซ่อนอยู่ภายในนั้นหลายๆอย่าง นานมาก… กว่าครั้งไหนๆ จนสักพักที่เราผละออกจากกัน

เสียงของเขาสั่น

รับกันกับเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัวไร้จังหวะของเรา

ทั้งผมและเขา


“ถ้าอย่างนั้นตอนอายุ 20 ทำให้จองชินเป็นของพี่จริงๆสักที ดีไหม?”



8.

รู้สึกเหมือนตัวเองโรคจิตที่เอาแต่หัวเราะคิกคักแถมยังพูดวกไปวนมาในเรื่องเดิมๆ เรื่องเดียวอยู่แบบนี้
แต่ต่อให้โลกจะแตกในวันพรุ่งนี้ ก็คงเยียวยาอะไรไม่ได้แล้ว!!!

ก็มีความสุขอะ!!!


จองชินกำลังจ้องกลับมาจากภายในโหลปลาสีใสใบใหญ่
ท่าทางหงุดหงิดพิกล ฮึฮึฮึ อิจฉาใช่ไหมล่~ะ 

ไม่นานเสียงประตูห้องก็เปิดออก รีบกระโดดเข้าไปรับของที่คนอายุมากกว่าหอบเข้ามามากมายก่ายกองขนาดนั้น ก่อนที่จะช่วยกันนำไปวางลงตามที่ๆมันควรอยู่

ผมเดินดุ่มๆไปที่ตู้เย็น จัดแจงนำพวกผลไม้ไปเก็บเข้าที่ พี่ก็ร้องเรียกขึ้น

“จองชิน”
“ฮึ!”

“หิวหรือยัง?”

เห่ย…

คำถามแบบนี้รู้สึกคุ้นพิกล หึ อย่ามาหลอกกันซะให้ยาก
จริงๆแล้ว… กำลังคุยกับไอ้สีส้มที่อยู่ในโหลนั่นอีกแล้วใช่ไหมล่ะ?

จะไม่ยอมเสียฟอร์มอีกเป็นครั้งที่สองหรอกรู้เอาไว้

ผมเสยาะยิ้ม(อย่างนั้นเลย?)จัดแจงทำธุระของตัวเองต่อ 
ไม่สนใจเสียงทุ้มที่ยังคงย้ำประโยคเดิมอยู่หลายครั้ง จนกระทั่ง

“อุ่ย!”

“เรียกไม่ได้ยิน?”

อ่าว!!!

กลายเป็นว่าครั้งนี้ คนที่พี่จงฮุนคุยด้วยน่ะกลายเป็นผมไป ผมทำคิ้วขมวด ไม่ใช่ว่าไม่พอใจนะแต่
ก็บอกตั้งกี่ครั้งกี่หนแล้วล่ะ ว่าอย่าเอาชื่อของผมไปตั้งให้ปลาน่ะ ทีนี้รู้สำนึกหรือป่าว!!!

“ก็ใครจะไปรู้อะ…”

บุ้ยใบ้ป้ายความผิดให้อีกฝ่ายไปเต็มๆ เขาหัวเราะแล้วย้อนถาม

“อ๋อ งั้นยอมรับว่าชื่อปลาทองแล้วสิ”
“เฮ้ย ป่าว!!!”
“ก็เรียกจองชินไม่หัน”
“ก็หันแล้วอะ!!!”

โถ่เอ้ย เล่นมุกนี้เลยนะ!!!
ก็หันมาแล้วไง หันมาแล้วไง นี่น่ะ นี่น่ะ นี่น่ะ แว่!!!

“ก็ได้ถ้างั้นตกลงว่าหิวหรือยัง?”
“หิวแล้ววว”
“พอดีเลยซื้อนี่มาให้…”

“…”

“อาหารเม็ด กินเยอะๆ ตัวจะได้อ้วนๆ สีจะได้สวยๆ”

“…”


อะ… อะ… อะ…



อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!



ไอ้พี่จงฮุน!!!!!!!!!!




 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ชอบอ่า ฮ่าๆๆ ><
พี่จงฮุนอย่าแกล้งจองชินสิ !!

#1 By pinoranger96 (125.26.211.213) on 2012-03-03 13:59