凡的基.尔.提♡ View my profile

♡ เกลียดเด็ก # ตอนที่ 1 (อาป๊า)

posted on 10 Aug 2011 21:44 by childen2shangri-la in fiction
SEUNGJIN FICTION | CONTENTS♞
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 
 
เกลียดเด็ก
ไม่รู้อะไรควรไม่ควร, ไม่รู้เวล่ำเวลา, เด็กและความรัก


ตอนที่ 1 (อาป๊า)


ซึงฮยอนกำลังคร่ำครวญและตริตรองอย่างเงียบเชียบคนเดียวภายในใจ หากแต่ว่าความเป็นจริงที่พึงระรึกได้นั้นกลับทำให้ เรื่องราวทั้งหลายดูจะยุ่งยากมากมายไปเสียยิ่งกว่าเก่า ถ้านี่ไม่ใช่โจ๊ก ไม่ใช่มุกตลก นั่นก็เป็นเพราะว่าวันนี้น่ะไม่ใช่วันที่ 1 เมษา และผลลัพธ์ที่เหลืออยู่ก็ดูเหมือนว่าจะมีทางหนีทีรอดน้อยเต็มทน

เด็ก…

ที่หน้าประตูห้องพักของเขา


อย่างกับว่านี่คือนวนิยายชื่อดังทำนองเดียวกันกับแฮร์รี่ พอตเตอร์อะไรอย่างนั้นแหละ ใครวะ?! ดัมเบอร์ดอร์ป้ะ ที่จงใจทิ้งไอ้เด็กไม่รู้หัวนอนปลายเท้านี่ไว้ ให้เขาเลี้ยงต่อแล้วรอโวลเดอร์มอร์มารับตัวไปเป็นทาสรับใช้(ผิดเรื่องละ) ที่มากดกริ่งรัวแต่บ่ายแล้วก็เสกคาถาหายตัวไป ในขณะที่ทิ้งพ่อมดตัวน้อยอายุไม่น่าจะเกิน 5 ขวบนี่ไว้ให้

เวรเหอะ…

จำไม่ได้ด้วยว่าเคยไปมีบรรพบุรุษที่ไม่ใช่มักเกิ้ลกับคนอื่นเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

ต้องมีการเข้าใจผิดอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด มีการเข้าใจผิดเกิดขึ้นแน่ๆ !!!!


“อาป๊า!”


ซง ซึงฮยอนน่ะนะ เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยโซล... ที่ซึ่งกำลังจะประสบความสำเร็จในการศึกษาในอีกไม่เร็วไม่ช้านี้ ณ คณะนิติศาสตร์อันเป็นที่ใฝ่ฝัน จริงๆแล้วก็ไม่ใช่ว่าเป็นคนประเภทที่คร่ำเคร่งหมกมุ่นถึงขนาดที่ไม่เคยไปมีเรื่องเกี่ยวพันกับพวกผู้หญิงหรอก แต่โทษทีว่ะ

ซะยิ่งกว่าญาติโกโหติกาพี่ป้าน้าอาไปเป็นพวกผู้วิเศษอีก...

แต่ว่ากูจำไม่เห็นได้นะว่าเคยไปไข่ทิ้งไว้เมื่อไหร่?!

ก็แล้วถ้าอย่างนั้นทำไมไอ้เด็กนี่มันถึงได้เรียกกูว่าอาป๊าล่ะ
อาป๊า? อัปป้า? อัปป้านี่มันแปลว่าพ่อใช่มะ?!?!?!


ซึงฮยอนกำลังลังเลใจอย่างสุดฤทธิ์ทีเดียวล่ะตอนนั้นน่ะ แต่เหมือนว่า ยิ่งความตื่นตระหนกตรงเข้าครอบงำเขาได้มากเท่าไหร่ เหมือนจะยิ่งเปิดโอกาสให้ไอ้เด็กนี่มีท่าทีสั่นประสาทเขาได้มากขึ้นเท่านั้น ก็จริงๆแล้วน่ะ ไอ้คุณซง ซึงฮยอนทั้งขยาดทั้งขยะแขยงเด็กเล็กๆพูดจาไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนี้เสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด!

แต่ก่อนเคยวางแผนชีวิตเอาไว้ ว่าให้เป็นตายร้ายดียังไงก็จะไม่มีลูกน้อยหอยสังข์อะไรพันนี้เด็ดขาด

แต่สายไปแล้วเหรอวะ?!

“อาป๊า อาป๊า อาป๊า”

กูรู้แล้วววว ขอเวลาคิดนิดนึงดิ อย่าเพิ่งเร่งได้ป้ะ!!!

“อาป๊าาาาาาาาาา!!!!” เออออออออออ "อาาาาาป๊าาาาาาาาาาาาาา!!!!!!"

“โอ้ย เงียบก่อนเห๊อะ!!!!”


เขาสถบ ตอนนั้นแหละที่เล็งเห็นซองจดหมายสีชมพูอ่อนหวานแนบวางอยู่ข้างๆตัวเด็ก หึ… ฟอร์มเดียวกันกับในหนังน้ำเน่าเด๊ะ คนที่ถูกเรียกว่าพ่อถึงกับยกมือขึ้นปาดเหงื่อซึ่งผุดขึ้นมามากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเลย ซึงฮยอนโค้งตัวลง คว้าเอาซองกระดาษนั้นขึ้นมาแกะอ่านข้อความด้านในดู ใจความว่า


“สวัสดีซึงฮยอน…”


ถึงเขา…

ถึงเขาจริงๆด้วย

ในใจลึกๆก็หวังไว้อยู่แล้วว่ามันจะมาส่งผิดบ้าน แต่ปรากฏว่าจดหมายนี่จ่าถึงเขา ความจริงอันงี่เง่าข้อนี้ทำเอารู้สึกกระอักกระอ่วม

ใจเย็นหน่ะ…

อ่านให้จบก่อน


เขาเหลือบลงไปดู แล้วไอ้เด็กน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มนั่นก็ยังคงจับจ้องมองมาที่อาป๊าของมันซะตาแป๋ว

หึหึ…หึ คิดว่ากูจะเอ็นดูง๊ะ

ตล๊ก!


“หวังว่านายคงจะสบายดี…”
เออสิ “ฉันไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นมันยังไง แต่ไม่ว่ายังไง ช้าหรือเร็วสักวันฉันก็คงจะต้องบอก…”

ซึงฮยอนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ความดราม่าพิสดารที่กำลังคืบคลานเข้ามานี้เป็นความรู้สึกประมาณว่าควรจะรีบๆขยำมันทิ้งลงถังขยะไป และปิดประตูปัง !!!! หนีความจริงซะตั้งแต่ตอนนี้เลย !!!!

(น่าจะ)ยังทัน!!!!!(เหรอ?)


“…ตอนนั้นนายเมามาก”

เหี้ยละ

“และฉันก็เมามากด้วย”

มันจะบรรลัยก็ตรงนี้แหละ !

“ถึงแม้ว่าเราจะเป็นเพื่อนกัน แต่คืนนั้นฉันยอมรับว่าฉันเองก็เผลอไป”

แง๊๊งง

“นายอาจจะจำไม่ได้ ยังไงก็เถอะ ไม่กี่เดือนต่อมาฉันก็มีเขา”

ม่ายจริ๊งงงงง


“ฉันตัดสินใจว่าจะดูแลเขาเองด้วยตัวของฉันเอง แต่ว่าซึงฮยอน ฉันต้องขอโทษจริงๆ แม้ว่าเรื่องนี้จะผ่านมานานถึง 5 ปีแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นลูกนายนะ ฉันไม่ดีพอที่จะเลี้ยงดูเขาได้ ฉันหวังว่านายจะไม่ใจร้าย และรักเขาให้มากๆ ฉันฝากจินด้วยนะ”


บัดซบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



ให้นี่เป็นชอตที่ประสาทแดกแห่งปีไปได้เลย!!! นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!!!!
 
 
ซึงฮยอนรู้สึกเหมือนกำลังจะอาเจียนออกมาก็ไม่เชิง หรือว่ากำลังจมน้ำก็ไม่เชิง กำลังลูกถูกคลื่นที่สูงเกิน 50 ฟุตสาดใส่เข้าเต็มใบหน้าก็ไม่เชิงอีก วิงเวียน คลื่นไส้ คล้ายจะเป็นลม

เชด…

เชด... โด้


เขาขยำกระดาษสีชมพูในมือนั่นทิ้งลงอย่างหัวเสีย ปาสะเปะสะปะออกไปที่ไหนสักที่ ก่อนพยายามยืนนิ่งๆ ทำตัวตรง และเริ่มกำหนดลมหายใจเข้าออกตามที่เคยได้เรียนมาในชั่วโมงพุทธศาสนา เอ้า!

พุธ…

โธ…

เย็นหนอๆ

พุธ…

โธ…

เวรเอ้ย เวรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร ... เอ้ย!


“อาป๊า!”


ประเด็นอยู่ที่แกเนี่ยแหละ ที่อยู่ตรงหน้านั่น เด็ก… ไม่ใช่เด็กทารกอ