凡的基.尔.提♡ View my profile

[SF.] Red thread, We've fallen for us by another destiny.

posted on 05 Jul 2011 16:04 by childen2shangri-la in short-fiction
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

Title: Red thread, We've fallen for us by another destiny.
Paring: Jonghun x Jungshin
Genre: Phone novel, Short fiction, AU, Romantic
Rate: PG
Story: ©2011Geeratii
Credit: JiNNiEFoNE@FTIsland Thailand
Trans: 1takeKK&rocketDIARY@LoveFT-I.co.nr(Eng) + shinizzle@FTIsland Thailand(Thai)
BGM: 첫눈에 알아(I knew from first sight) – FTISLAND

Note: -
.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
.
.
.
.
.
I know love from first sight.
Like I ran for a long dash.
The feeling of a pounding heart as if its going to explode.


ผมรู้จักความรักแรกพบ / มันเหมือนผมวิ่งแข่งระยะไกล
ความรู้สึกของใจที่เต้นแรงเหมือนจะระเบิด /



เขาไม่แน่ใจนักกับความรู้สึกแท้จริงที่มีต่อเรื่องราวตรงหน้า เป็นความรู้สึกที่ค่อนเทไปในทางที่ไม่เห็นดีด้วย ทว่ากลับปฏิเสธไม่ได้ / ช่วงเวลากำลังดำเนินไปอย่างเชื่องช้าผิดปกติ ท่ามกลางผู้คนนับร้อยพันเต็มห้องโถงใหญ่กลางงานประกาศรางวัลศิลปะเยาวชนระดับชาติ เสียงซุบซิบจอแจ อื้ออึงเต็มกลบแทบทุกประสาทสัมผัส / ชเว จงฮุนแค่นหัวเราะ /

เขาเดาะลิ้นจนเกิดเสียงเบาๆเพียงแค่ตัวเองคนเดียวได้ยิน ก่อนที่ความเย้ยหยันทั้งหมดจะตกไปอยู่ที่คนรอบด้าน / ทั้งหมดทั้งมวลนี้ / น่าขำ / ตลกราวกับละครเวทีอย่างนั้นล่ะ / ชายคนหนึ่งท่าทางดูดี แต่งชุดสูทหรูหราและในมือถือไวท์สีวนิลาสวยใส ยกมันขึ้นไว้พร้อมทั้งคุยโอ่อ่า / ขณะเดียวกันอีกมุมหนึ่ง หญิงสาววัยรุ่นในชุดออกงานสั้นดูทันสมัย ริมฝีปากฉาบไว้ด้วยลิปสลิกกลอสสีนู้ดแวววาว / ใครๆต่างก็ไม่มีเหตุผลใดๆทั้งนั้นล่ะ ที่จะต้องมาร่วมงานนี้ / ทุกคนไม่รู้เรื่องศิลปะ และไม่ได้สนใจศิลปะ / และพวกเขาไม่ได้ต้องการศิลปะ / เรื่องราวทั้งหมดนั้น ตั้งอยู่บนฉากหลังและเหตุผลยิ่งใหญ่เพียงเรื่องเดียวนั่นคือ สังคม / เขาเกลียดที่สุด /


หล่อนกำลังเอ่ยมันออกมาด้วยน้ำเสียงที่ถูกบีบให้เล็กแหลมลงเกินกว่าที่เคยเป็น / ด้วยริมฝีปากอิ่มสีลิปสติกแดงจัดนั้น / เป็นเวลาในชั่วขณะเดียวกัน กับที่เขารู้สึกได้ว่าร่างกายกำลังต่อต้านความคิดเย่อหยิ่งภายในหัว / ความรู้สึกของใจที่เต้นแรงเหมือนจะระเบิด / ตื่นเต้น / และคาดหวัง / ทั้งที่ทุกการกระทำพยายามแสดงออกแล้วว่าเขาไม่ได้สนใจหรือต้องการมัน ยิ่งเป็นแบบนั้นมากเท่าไหร่ / ยิ่งย้ำชัดให้รู้ว่าใจจริงๆนั้นผกผันมากขึ้นเท่านั้น / หล่อนพูด / เป็นชื่อรางวัลยาวเหยียดในงานสาขาของเขา / ศิลปะ / ที่เรียกว่า ภาพวาด / และในตอนนี้ไม่ว่าสิ่งใดก็ไม่สำคัญแล้วทั้งนั้น / ถ้าเพียงแค่หล่อนจะพูดมันออกมา / ชื่อของเขา / "รางวัลชนะเลิศ" / ชเว จงฮุน... / "ประจำปีนี้" / พูดสิ / "ขอแสดงความยินดีกับ..." / ชเว จงฮุนยังไงล่ะ /

"!@#$$%%^&*" /


ไม่ใช่ชื่อของเขา / ไม่แม้แต่จะรู้สึกคุ้นชินสักนิดเลยด้วยซ้ำ /
จงฮุนหลับตาลงช้าๆ พยายามเก็บกดความรู้สึก /


I know love from first sight.
Like lightning striking that tree.
My whole body tingles, I lose control.


ผมรู้จักความรักแรกพบ / เหมือนสายฟ้าฟาดลงมายังต้นไม้ใหญ่ / เสียวซ่านไปทั้งร่างกาย / ควบคุมตัวเองไม่ได้


/


"ชเว จงฮุน" / เขาไม่ได้หันหน้ากลับไปมองตามเสียงเรียกนั้น จนกระทั่งมันดังขึ้นซ้ำอีกครั้ง เกิดเป็นกรณีที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ / ชายหนุ่มวัยกลางคนผู้ซึ่งเป็นที่รู้จักคุ้นเคยดี จงฮุนพยายามแยกยิ้มให้และมารู้สึกเอาในตอนท้ายว่าตัวเองทำไม่ได้ / เขาวางกล่องกระดาษที่บรรจุเอาอุปกรณ์ศิลปะจำพวกหนึ่งเอาไว้ อันที่จริงแล้วมันมีด้วยกันถึง 3 ใบตั้งซ้อนกันอยู่ ดูไม่น่าเป็นไปได้เลยที่จะเดินผ่านถนนเส้นวุ่นวายกลางมหาลัยชื่อดังนี้ไปถึงยังจุดหมายปลายทางได้สมบูรณ์ก่อน โดยที่จะไม่เกิดอุบัติเหตุ / คนสูงวัยกว่าเดินสาวเท้าเร่งเข้ามา / กระดานบอร์ดไม้สำหรับรองกระดาษในชั่วโมงวาดภาพถูกยกขึ้นชี้หน้า เหมือนกับว่าจะเอาเรื่องเขาเสียให้ได้ / "ทำไมไม่เข้าdrawing!" อาจารย์ / อาจารย์พูดอยู่กับเขา น้ำเสียงฮึดฮัดฟึดฟัดขึ้นจมูก / แม้ว่าคำตอบในใจนั้นน่าจะเห็นได้ง่ายๆอยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีเหตุผลดีๆสักข้อเลยที่เขาจะเลือกขึ้นมาตอบ / นี่มัน / ไม่มีเหตุผล / ไม่มี / เป็นเรื่องแบบที่ไม่-มี-เหตุ-ผล /


"ผม" / หยุดลงราวเสี้ยววินาที / "กำลังวุ่นๆอยู่กับโมเดลน่ะครับ" / อาจารย์ / เขาดูไม่ได้จะหงุดหงิดหรือโมโหมากขึ้นมาเลยกับคำตอบที่ฟังดูเหลวไหลไปคนละทิศคนละทางอย่างนั้น ชั่วโมงdrawingก็ใช่ว่าสมควรจะเอาไปใช้อยู่กับการทำโมเดลซึ่งเป็นวิชาอื่นอยู่หรอก / และไอ้การที่อาจารย์สอนdrawing / ลงมาตามตัวศิษย์คนโปรด / ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้นเลย / ชายสูงอายุถอนลมหายใจ แววตาของเขาอ่อนลงในขณะที่พูดกับลูกศิษย์ด้วยน้ำเสียงเปลี่ยนไป เป็นจนเกือบที่จะเรียกได้ว่าเนิบนาบ / "แค่ครั้งเดียว" เขาหยุดหายใจก่อน "เหลวแค่ครั้งเดียวก็เลิกล้มแล้วหรือไงไอ้ลูกหมาเอ้ย" / จงฮุนไม่ได้ยิ้มออกมา แม้ว่าผู้ใหญ่ตรงหน้าจะกำลังส่งรอยยิ้มจริงใจมาให้เขา / บอร์ดถูกยกขึ้นกระแทกลงเบาๆที่กลางศีรษะ ก่อนคำกล่าวลา จงฮุนรู้ว่าที่อาจารย์พูดนั่นหมายถึงอะไร และก็เป็นคำตอบที่ถูก / ที่เขาคิดจะเลิกเรียนภาพวาด / ก็ด้วยความผิดหวังที่สุดในชีวิตครั้งนั้น / รางวัลไม่ใช่ของเขา ถึงแม้ว่าสำหรับตัวเขาเองแล้ว อย่างสัตย์จริงก็คือ เขาควรที่จะได้รับมัน / สังคมก็ผิดเพี้ยนอย่างนี้ / ความดีถึงได้ตกอยู่ผิดทางผิดที่ แม้แต่คนที่ได้รับรางวัลศิลปะในงานใหญ่โต ก็ยังจะเป็นประเภทที่แค่ใช้ศิลปะบังหน้าเพื่อหาผลประโยชน์ในสังคม ดูออกง่ายปานนั้น และเขาก็พ่ายแพ้ต่อมันสิ้นเชิง / "ค่อยๆคิดให้ดีๆแล้วกัน" คนที่โตกว่ายังคงพูด จงฮุนไม่ได้สบตากับผู้เป็นอาจารย์เลยแม้แต่น้อย จะบอกว่าละอายใจได้หรือป่าว แต่ก็อาจจะไม่ใช่เสียทีเดียวหรอก / "จะพยายามต่อไปหรือทิ้งมันไป / "ถ้าตัดสินใจ จากหัวใจจริงๆได้ อย่างน้อยก็คงจะไม่มานั่งเสียใจทีหลัง / "วันนี้ยกให้ แต่คาบหน้า ห้ามขาด เข้าใจ๊?" / เขาไม่ได้ตอบ ผู้เป็นอาจารย์ได้แต่แยกยิ้ม หันหลังกลับและเดินลับมุมตึกไป


/


กล่องกระดาษทั้งสามใบถูกดึงเข้ามาไว้ภายในอ้อมแขน / อีกครั้ง / เขาเดินไปตามทางตรงเพื่อที่จะได้ข้ามไปยังตึกเรียนอีกตึก / ผ่านสัญญาณไฟจราจรสีเขียว แดง และเหลือง / หยุดรอเพื่อให้รถวิ่งจนกระทั่งเวลาหมด / สัญญาณไฟเปลี่ยน และก้าวข้าม


/


I know love from first sight.
Like I ran for a long dash.


ผมรู้จักความรักแรกพบ มันเหมือนผมวิ่งแข่งระยะไกล /


กล่องทั้งสามใบถูกทำให้ล่วงหล่นลงไป เมื่อก้าวสุดท้ายพ้นเส้นสีดำขาวไปแค่ได้เพียงเสี้ยววินาทีหนึ่ง / เหมือนถูกกระชากดึงด้วยอะไรบางอย่าง / เส้นเชือก / ไหม / หรืออะไรก็ตามแต่ / รู้ตัวอีกทีจงฮุนก็ลงไปล้มลุกคลุกคลานอยู่กับพื้นถนน ข้าวของทุกอย่างร่วงหล่นและกระจัดกระจายไปทั่ว / นั่นยังไม่แย่เท่ากับการที่มีใครอีกคนที่น่าจะเป็นต้นตอของอุบัติเหตุน่าหัวเสียนี้ถูกดึงติดมากับตัวเขาด้วย / ถูกกระชาก / ใช่ / ดึง / สะดุดพันด้วยอะไรบางอย่างที่ติดมากับตัวของอีกคนเองนั่นแหละ / เขาสบถ "อะไรของนาย!" /

มันเป็นวันปกติ ที่อารมณ์ของเขาค่อนข้างที่จะไม่ปกติ และแน่นอนว่าเหตุการณ์แย่ๆนั้นก็มักจะระรัวเกิดใกล้ๆกันเฉพาะในวันแบบนั้น / วันที่มีความรู้สึกว่าหยุดเถอะ พอแล้ว อยากพักผ่อน / แล้วโชคร้าย / ก็จะรุมล้อมกันเข้ามาจัดการคุณ / ชเว จงฮุนคิดอย่างนั้น / จนกระทั่งคนที่ค่อมทับอยู่บนร่างของเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากันเป็นครั้งแรก


/


น่าขำ /

เหมือนละครเวทีตลกๆ ที่มีเขาเองแสดงเป็นตัวเอก /

The feeling of a pounding heart as if its going to explode.

ความรู้สึกของใจที่เต้นแรงเหมือนจะระเบิด /

อีกฝ่ายรีบออกเสียงพูด "ขอโทษครับ!" จากนั้นจึงรีบผุดลุกขึ้น รนรานไปทั่ว / เขากัดเข้าที่ริมฝีปากล่างอย่างชั่งใจ / ลุกตามคนที่ยังนั่งชันเข่าทำตัวไม่ถูกมองดูเขาอยู่ที่พื้นตรงหน้านี้ขึ้นไป / ด้วยปฏิกิริยาจากอะไรก็ตามบางอย่างตอนนั้น ถึึงได้โผล่งออกไปด้วยน้ำเสียงติดจะแย่ทีเดียว / อีกครั้ง เขาถามออกไปคำเดียวว่า "นี่มันอะไร?" /

แต่ไม่มีอะไร / มันไม่มีอะไร / ใครอีกคนหนึ่งแสดงสีหน้ากลับมา บอกเป็นทำนองว่าอย่างนั้น ทว่าในแววตายังคงเต็มไปด้วยความงุนงงสงสัยที่มากพอๆกัน เด็กหนุ่มพูดขึ้น / "เชือก... คุณเห็นหรือป่าวครับ?" / อ่อ ใช่แล้ว เชือกประสาทที่ว่านั่น / จงฮุนก้มลงมองหา แน่นอนว่าไม่มีเชือกอะไรพันนั้นอยู่ / เขากลืนน้ำลายอึกหนึ่งลงคอก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ผิดไปจากปกติน้อยมากจนแทบที่จะไม่แปลกไปเลย ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ "เชือกอะไรของนาย ทำไม?" / เด็กหนุ่มตอบว่า "ไม่ครับ ผมคิดว่ามันมาจากตัวคุณ" / "ฉันนี่นะ!" / "ครับ ตอนที่เราเดินสวนกันแล้วมันก็คงจะพันเข้ามากับข้อมือผม จากนั้นเราก็..." / ล้ม / เขาเก็บคำว่าล้มเอาไว้ ตามมาด้วยแววตาอันเต็มไปด้วยความสงสัยที่ไม่ได้ลดน้อยลงเลยของชเว จงฮุน / "อย่ามาตลก ฉันสิที่ต้องพูดแบบนั้น ตอนที่เราเดินสวนกัน มือก็พันเข้ากับอะไรสักอย่าง... ที่มาจากนาย ไอ้เชือกบ้าอะไรนั่นมันเป็นของนาย" /

... /

เงียบกันไปพักใหญ่ / ทั้งคู่พยายามมองหาถึงต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายที่ว่านั้น ทว่า ไม่มีของพันนั้น / เชือก / ไม่มี / ไม่มีจริงๆ ไม่แม้แต่ไหมสักเส้น / อะไรกัน / อีกฝ่ายถึงกับหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เขาพยายามกล่าวขอโทษคนที่ดูเหมือนว่าจะโกรธอย่างเอาจริงเอาจัง "ผม... คงเข้าใจอะไรผิด คือ ขอโทษนะครับ" / จงฮุนไม่ได้ว่าอะไรตอบ ครู่หนึ่งเขาจึงลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองข้าวของมากมายที่กระจัดกระจายอยู่โดยรอบ / “เรื่องนั้นช่างมันเถอะ นายช่วยฉันเก็บของพวกนี้ให้หมดก็พอ” / เรียกรอยยิ้มน่ารักจากคนที่ใจเสียไปแล้วขึ้นมาได้มากโข / คนที่ดูเหมือนว่าจะอายุน้อยกว่าตั้งท่าจะลุกขึ้นมา ก่อนหน้านั้น มือใหญ่โตของอีกคนก็ถูกส่งลงมารอการตอบรับ / แม้จะเขินอาย แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับ และยอมให้อีกฝ่ายรั้งตัวเองเพื่อยืนกลับขึ้นไป / ในตอนนั้น

/

ไม่ได้มั่นใจไปเสียทั้งหมด / เป็นเรื่องที่ไม่สามารพูดออกมาได้อย่างเต็มปากอยู่แล้ว / แต่ว่า /

จงฮุนคิดว่าเขาตกหลุมรัก


/


“เรียบร้อยแล้วครับ” /

“คุณครับ?” / “หืม??” / “ของทั้งหมดของคุณ ผมเก็บให้เรียบร้อยแล้ว” /

เขาเป็นคนที่น่ารัก / ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบเห็น คุณเองก็ยังอาจที่จะพูดออกมาได้อย่างจริงใจเลยว่าเขาเป็นเด็กผู้ชายแบบนั้น / ตัวสูง ผอมเพรียว ผิวขาว / บนในหน้าเรียวยาวที่ล้อมให้เป็นโครงรูปไว้ด้วยเส้นผมสวยสีน้ำตาลสว่าง เข้ากันได้ดีกับทุกอย่าง จมูกโด่ง ดวงตากลม ริมฝีปากอิ่มสีจัด / ถ้าการจับจ้องอยู่ที่ใครสักคนหนึ่งที่เพิ่งจะเคยได้พบเจอกันเป็นครั้งแรก หรือว่าพูดตามตรงคือ นี่ไม่ได้นับว่าเป็นคนรู้จักกันด้วยซ้ำนั้นเป็นการเสียมารยาท / เขาก็จะยอมหลีกเลี่ยงมัน / แต่ / ในกรณีที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของการเริ่มต้นแบบนั้น / บางทีแล้วคนที่เต็มไปด้วยทิฐิและเย่อหยิ่งไม่เคยก้มหัวให้ใครเลยมาก่อนอย่างเขา / เดาได้ว่าอาจจะต้องมาหมดรูปเอา เพราะต้องการยืดเวลาที่จะได้อยู่ใกล้อีกฝ่ายและคาดหวังว่าจะรู้เรื่องของคนตรงหน้าได้ / จงฮุนละล่ำละลัก /

“ขอบใจ” เขาบอก / ตอนนี้ทุกอย่างถูกจับมาใส่รวมเข้าไว้ อยู่ในกล่องกระดาษทั้งสามใบตามที่มันเคยอยู่ได้เรียบร้อยเหมือนเดิม ครบทุกประการแล้ว / คนที่รีบช่วยอย่างกระตือรือร้นถึงกับยิ้มกว้าง เขาบอกไม่เป็นไร และขอโทษขอโพยเรื่องที่ทำให้ต้องเสียเวลานี้อีกครั้ง แต่จงฮุนพูดว่าให้ลืมเรื่องบ้าๆนั่นไปซะ / “แล้วนายกำลังจะไปไหน?” / อีกฝ่ายเลิกคิ้ว มาคิดได้ก็สายไปว่าคงไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องถาม เขารีบพูดต่อ “นาย— ไม่คุ้นหน้า ไม่ใช่คนในคณะนี้?” / คนน่ารักหยักหน้า เขามีท่าทางกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย “คือผมกำลังจะไปที่ตึก C แต่เดินหาตั้งนานแล้ว ก็หาไม่เจอสักที” / จงฮุนเลิกคิ้ว “ตึก C อยู่ฝั่งนี้ นายจะข้ามไปทำไม” / “เอ๊ะ จริงเหรอครับ?!” / ก็ใช่น่ะสิ ฝั่งนู้นเป็น A กับ B” / “งั้นเหรอครับ ขอบคุณคุณมากเลย เกือบแย่แล้ว!” / “ถ้าจะไปล่ะก็ถือกล่องใบนั้นไปด้วยก็แล้วกัน ฉันก็กำลังจะไปที่นั่นอยู่พอดี” /

Should I send it through a light play on words.
Will I be able to grab her heart with a sincere face.


ผมจะสามารถส่งมัน ผ่านถ้อยคำยุ่งยากพวกนี้ได้ไหม? /
ผมจะสามารถมัดใจเขาได้ไหม? /



“ผมชื่ออี จองช