凡的基.尔.提♡ View my profile

[One shot] Complete

posted on 07 Jun 2011 13:39 by childen2shangri-la in one-shot
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 
Title: Complete
Paring: Yunho x Yoochun
Genre: One shot, Based in true, Romantic, Angst
Rate: PG 13
Story: ©2011Geeratii
.
Note: เลทไปหลายวันเลยแต่ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะยูชอน รักมากๆ รักที่สุด Io non ti farà piangere :)
.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 

.

ปาร์ค ยูชอน


ในทุกๆวัน... มันมักจะเป็นไปอย่างนี้เสมอ
ณ ที่ใดที่หนึ่ง ในมุมเล็กๆ ส่วนใดส่วนหนึ่งของโลก บทเพลงถือกำเนิดขึ้น…


เขาเองมักจะทำแบบนี้

สั่งให้เด็กดูแลบ้าน ใครก็ได้ ปลดเบรกออก และเข็นเอาเปียโนหลังเก่าสีขาวตัวที่ชอบนั่นมา ออกจะยากลำบากไปเสียหน่อย แต่ก็ตั้งใจทำ เช่นใจกลางสวนหลังบ้าน หรือว่าริมชายหาด...

บางทียูชอนก็จะทำอย่างนั้น เดินทางไปที่ไหนสักที่ ที่ๆเงียบสงบ คนเดียว และขนเอาเปียโนหลังใหญ่นี้ติดหลังรถไปด้วย จนกระทั่งครั้งหนึ่งยูฮวานถึงกับถือสายต่อไปถึงเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของเขาเรื่องนี้ และทันที แจจุงก็ให้โทรมากร่นด่าเสียยกใหญ่ แต่น้ำเสียงฟังดูสดใส ไม่บอกก็พอรู้ได้ว่าอีกฝ่ายมีความสุขดี


“แก่ปูนนี้แล้วนะเว้ย ช่วยอยู่กับบ้านเฉยๆ คอยให้ลูกให้หลานคลานเข้ามาประเคนน้ำท่าปรนนิบัติดีมั๊ยวะ อย่าหาเรื่องออกไปซิ่งมากนั่ง เดี๋ยวจะตายก่อนฉันเอา! ฟังอยู่หรือป่าวยูชอน!”


เขาหัวเราะบ่อยๆเมื่อนึกถึงประโยคยาวเหยียดที่ว่านั่น แจจุงอาจจะพูดอย่างนั้น แต่ในขณะเดียวกันแก่ปูนนี้แล้ว... หมอนั่นก็ยังไม่เลิกออกเที่ยวไหนต่อไหน

เป็นอะไรที่ไม่เคยเปลี่ยน

ไม่เปลี่ยน


ตั้งแต่สมัยไหนกัน... นานมากแล้ว
จนแก่ปูนนี้แล้ว อายุกำลังจะร่วงเลยเข้าเลข 5 แล้ว แต่ก็ไม่เคยเปลี่ยน ไม่เคยเลย



คีย์เปียโน

ริมฝีปาก

ความรัก

คีย์เปียโน

เสียงร้องเพลงประสาน

เธอกับฉัน

นุ่มทุ้ม

ก้องกังวาน

เต็มไปด้วยความสุข

รอยยิ้ม

เสียงเปียโน

เพลงประสาน

เจิดจ้า

พล่ามัว

เต็มไปด้วยความสุข




ยูชอนไม่เข้าใจ


ไม่เข้าใจเลย ไม่เคยเข้าใจมานานมากแล้ว
ไม่รู้ตัวเลย ไม่รู้ว่าตัวเองนั้นกำลังเป็นอะไรกันแน่

กำลังยิ้ม หรือว่ากำลังร้องไห้ กำลังคลี่ริมฝีปากออก ส่งเสียงหัวเราะ แต่ถึงอย่างนั้นทำไมจึงมีน้ำตาได้?


เขาเริ่มเล่นเพลงเดิมๆ เก่าๆ

เพลงในอดีต

สิบเพลง, ร้อยเพลง, พันเพลง, หมื่นแสนล้านเพลง
สิบรอบ, ร้อยรอบ, พันรอบ, หมื่นแสนล้านรอบ


บนความไม่เข้าใจนั้น


เขาจำไม่ได้หรอกนะ จริงๆ... ว่าเมื่อไหร่? วันที่ เดือน หรือว่าปีไหนกันที่มันเริ่มต้น ที่คน 5 คนถูกแยกออกจากกัน แต่ก็เชื่อว่านานมากแล้วจริงๆ จนถึงปัจจุบัน ไม่เลยสักครั้งหลังจากนั้น

พูดคุย หรือพบเจอ


ยังเสียใจอยู่จนถึงทุกวันนี้...




เขาทิ้งน้ำหนักลงไปที่ปลายนิ้ว รุนแรงและไร้แก่นสาร
88 คีย์เปียโน นุ่มทุ่ม ก้องกังวาน ทว่าเต็มไปด้วยความทุกข์


ถ้าใครสักคนบนโลก ใครก็ได้ อาจจะเป็นเขาหรือไม่ใช่
วันใดวันหนึ่ง เลือกมาแล้วว่าจะจากไป... ลาโลกดวงนี้ไปในสักวันนั้น

ถ้าใครสักคนนั่นคือเขา เขาจะหลับตาลงได้อยู่อีกหรือ?
จะต้องตายไป ทั้งๆที่ชีวิตยังขาด


เป็นเรื่องยากที่ไม่เข้าใจ



เขาเริ่มต้นร้องไห้

คนเดียว

บนแป้นเปียโน

เงียบๆ

เสมอๆ



ไม่ใช้ความคิดใดๆเลย เพียงแค่ปล่อยให้ทุกอย่าง อะไรก็ได้ที่ไม่อยากกักเก็บไว้ไหลออกมาพร้อมกันกับน้ำตา ก็เท่านั้น ในมือข้างขวายังกอบกำอยู่ที่กระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งไม่เคยเปลี่ยน ยับยู่ยี่และเลอะเทอะไม่เหลือดี มันเก่ามากแล้วและนานมากแล้ว


เหมือนกันกับเรื่องของเรา



“ยูชอน...”




จอง ยุนโฮ



นานมาแล้วครั้งหนึ่งมันเคยเป็นสถานที่ที่คุ้นเคย ที่ทะเล, ในวันนี้

เขากอดร่างเล็กๆตรงหน้านั้นมาจากทางด้านหลัง เป็นอ้อมกอดที่แนบแน่น และแสนโหยหา และนี่นานมากแล้ว มากพอที่จะลืมไปครั้งหนึ่งว่ามันเคยอบอุ่นยังไง?


ยูชอนร้องไห้หนักขึ้น ในตอนนั้นสิ่งที่ทำได้ก็คงจะเป็นเพียงแค่คอยปลอบประโลมและช้อนใบหน้าชื้นน้ำตานั่นขึ้นมาซับให้เหือดแห้ง

ยูชอนไม่ได้ปฏิเสธ สักพักกลับยืดตัวขึ้น ตั้งท่า และเริ่มเล่นเปียโนต่อ


เพลงที่ไม่มีใครรู้จัก


ไม่ใช่วันนี้หรอก
ไม่ใช่ที่นี่ มุมนี้ ส่วนใดส่วนหนึ่งของโลก ที่แห่งนี้


นี่นานมากแล้ว... มันถูกแต่งขึ้น กำเนิดขึ้น
นานมากแล้ว วันๆนั้น.... เพลงที่เขาแต่ง เพลงที่ ‘เรา’ แต่งร่วมกัน


ยุนโฮนั่งฟังอยู่อย่างนั้น แน่นิ่ง และเงียบเชียบ
ตั้งใจฟังทุกโน๊ต ตั้งใจมองทุกท่วงท่า และตั้งใจรับทุกความรู้สึกที่ถูกส่งมาจากคนเป็นน้อง


ครู่หนึ่งเท่านั้น ในขณะที่ยังคงร้องไห้ และปลายนิ้วที่พรมลงไปบนแต่ละคีย์ระริกสั่น
เขาหยุดเอาไว้เพียงเท่านั้น และพูดขึ้นมาเป็นคำแรก



“เล่นสิครับ...”



ยุนโฮไม่รู้โน้ต


ไม่ใช่เพราะว่านี่คือเพลงที่ไม่รู้จัก ไม่ใช่เพราะว่านี่คือเพลงที่ยูชอนเองคนเดียวที่แต่ง
แต่นั่นเป็นเพราะว่าท่อนต่อจากนี้ ท่อนสุดท้ายไม่เคยถูกเขียนไว้ให้จบ

ไม่เคยถูกเขียนเพิ่มขึ้นอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น วันที่เราแยกทางกัน



เพลงของเขา
เพลงของยูชอน


เพลงของเรา



“ท่อนสุดท้าย... ยังไงก็ได้ ผมอยากให้พี่เขียน...”



ยุนโฮโอบกอดร่างของอีกฝ่ายให้แน่นยิ่งขึ้น แนบชิด และอบอุ่น
กดจูบลงที่ปอยผมบนศีรษะกลมๆของคนเป็นน้องที่ยังไหวสั่น


“นี่ไม่ใช่เพลงของผม... มันเป็นเพลงของพี่ด้วย”


และจากนั้นเขาจึงเริ่มต้นเล่นเปียโน


ไม่กี่ตัวโน๊ตเท่านั้น ทว่านุ่มทุ้ม ก้องกังวาน เต็มไปด้วยความสุข



ยูชอนหันกลับมา ร้องไห้ไม่หยุดและโผกอดกลับไปยังอีกคน น้ำเสียงอู้อี้ฟังดูประหลาด ทว่ายุนโฮก็ยิ้มได้เมื่อเขาพูดประโยคนั้น



“ผมขอโทษ พี่ยุนโฮ... ต่อจากนี้ เราจะไม่ห่างกันอีกแล้ว ไม่”

“เราไม่เคยห่าง เราทุกคนทั้งหมด... เราไม่เคยห่างกัน”

 .

.

.

.

 
#NOTE: จริงๆแล้ว ที่ต้องการบอกก็ประมาณว่า ชีวิตคนเราจะCompleteได้ยังไง ถ้า ถ้ายังมีเรื่องใหญ่ขนาดนั้นติดค้างอยู่ ถ้ามีเพลงอยู่เพลงนึง เขียนร่วมกัน แล้วมันไม่เคยจบ ถ้าอย่างนั้น ก่อนที่เราจะตายไปจริงๆ เราจะเสียใจมั๊ย? ที่มันเป็นอยู่อย่างนี้ อย่างทุกวันนี้ อาจเจ็บปวดมากจนชินชาแล้ว แต่ถ้าวันนั้น วันที่สุดท้ายก็จะจากกันไปตลอดกาลแล้วจริงๆมาถึง มันจะโอเคมั๊ย? (อะ จริงๆก็ไม่มีอะไรหรอกนะ^^).
.
..
.

Comment

Comment:

Tweet